İnsana Dair Davetsiz Gelen Bilgiler

Bu kalp bir anda sertleşmiyor.

Başlarda insanları daha çok seviyorsun.

Saflık mı?

İyimserlik mi?

Tecrübesizlik mi?

Bilmiyorum.

Ama herkesin özünde iyi olduğuna inanıyorsun.

Hata yapılabilir.

Yanlış kararlar alınabilir.

İnsan bazen bencilleşebilir.

Ama sonra gece yatağa başını koyunca vicdan denen şey gelir, insanın yakasına yapışır sanıyorsun.

Halbuki bazı insanlar çok rahat uyuyabiliyor...

Belki özlerinde iyilerdir ama o öze dokunmamayı tercih ettiklerinden, asla bilemiyorsun.

Sonra göz açılmaya başlıyor.

Yavaş yavaş.

Nezaket ile samimiyetin aynı şey olmadığını öğreniyorsun.

İlgi ile sevginin.

Kalabalık ile dostluğun.

Bir dostun yorumsuzluğunu görüyorsun.

Bir başkasının yüzüne söyleyemediklerini arkandan rahatlıkla söyleyebildiğini.

Zayıf düştüğün bir anın, bir başkasının gözlerinde neden parıltı yarattığını anlamaya çalışıyorsun.

Mutluluğunun bazı insanları neden rahatsız ettiğini.

Ve insanların çoğunun gerçeğe değil, işlerine gelen hikâyeye inandığını.

Göz biraz daha açılıyor.

Sorun şu ki...

Bir kez açıldı mı o göz, tekrar kapanmıyor.

İnsanların söylediklerini unutabiliyorsun.

Ama üzerinde bıraktıkları hissi pek de unutamıyorsun.

Eskiden sezgilerim vardı. Şimdi kayıtlarım var.

Kim ne zaman ne yaptı.

Kim ne zaman sustu.

Kim ne zaman ortadan kayboldu.

Kim ne zaman karakterini gösterdi.

Hatırlıyorum.

Keşke hafızam biraz daha kötü olsaydı.

İnsanların kusurlarını olduğu gibi görmek insana sağlam bir yorgunluk veriyor.

Haklı olmak huzur vermiyor.

Haklı olmak resmen insanın kalbini sertleştiriyor.

Çünkü her haklılık duygusunun arkasında sağlam bir hayal kırıklığı yatıyor.

"Senin... sizin... daha iyisini yapabileceğinizi sanmıştım."

Yanılmışım.

İnsanların gölgelerini görmek, beni de içine çekiyor, ağırlaştırıyor.

Şimdilerde en büyük uğraşım insanları anlamak değil.

Kendimi korumak da değil.

Gördüklerime rağmen kalbimi tamamen kapatmamak.

Çünkü sertleşmek çok kolay.

Alay etmek kolay. Yargılamak kolay. Mesafe koymak kolay.

Zor olan başka bir şey...

İnsanların kusurlarını görüp yine de onları kabullenmek, sevmekten vazgeçmemek.

Ve galiba önümde yeni bir ders var.

Her doğru bildiğimi söylememek.

Her kusuru dile getirmemek.

Her gerçeği paylaşmamak.

Bazen sadece bilmek.

Ve kendine saklamak.

Susmak...

Dersler verildikçe kolaylaşmıyor.

N:A. 01.06.2026